İman Etmeyen Bir Kimse Cennete Girebilir Mi?

İmanı olmayan ama iyilik sahibi bir kimse cennete girer mi? veya “Filan kişi kâfir ama insanlık için şöyle şöyle hizmetler yapmış. Bu kimse cennete girmeyecek mi?” şeklindeki sorularla sık sık muhatap oluruz.

Her şeyin mülkü Allah’a aittir ve O mülkünde dilediği gibi tasarruf hakkına sahiptir. Bizler Allah’ın mülkü hakkında söz söyleme ve tasarruf etme hakkına sahip değiliz. Kimlerin cennetlik kimlerin cehennemlik olduğuna karar verecek de değiliz. Fakat Rabbimizin kendi kitabında söylediklerinden hareketle bazı şeyleri söyleyebiliriz.

Kur’an-ı Kerim’de insanlar iman bakımından Mümin, Kâfir ve Münafık olmak üzere üç gruba ayrılır. Bunlar içerisinden sadece “iman edip imanın gereği olan salih amelleri işleyenler”in kurtuluşa erecekleri belirtilir. Kâfir ve münafıkların cehennemlik oldukları, hatta “Şüphesiz ki münafıklar, cehennem ateşinin en aşağı tabakasındadırlar.” (Nisâ: 145) ayet-i kerimesinde buyrulduğu gibi münafıkların cehennemde kâfirlerden daha kötü durumda olacakları belirtilmiştir. Onun için kâfir, münafık veya müşrik olarak ölen kimseler cennete giremeyeceklerdir.

Hayatını zalim olarak devam ettirmiş ve binlerce masum insanların kanını akıtmış bir kâfir ile kendi halinde yaşamış, hatta insanlığa birçok faydası dokunmuş kâfirin hali bir olmayacak. Cehennem de kendi içerisinde çok katmanları olan bir yerdir. Çok farklı azapları barındırmaktadır. Her cehenneme düşen azap görecektir ama herkesin azabı aynı olmayacaktır.

“ Kıyamet gününde amellerin tartılması haktır. Kimin iyilikleri kötülüklerinden ağır gelirse, işte onlar, kurtulanlardır” (A’râf: 8) ayet-i kerimesini nasıl anlamamız gerekiyor? Burada genel anlamda “iyilikleri kötülüklerinden ağır gelen” kimselerinin kurtulacağından bahsedilmektedir.

Burada şu önemli noktayı göz ardı etmemek gerekiyor: hiçbir iyiliğin sevabı küfrün günahından daha ağır değildir. Yani bir insan kâfir ama aynı zamanda ne kadar fazla iyilik yaparsa yapsın o iyilikler küfrünün günahından daha ağır olmayacaklar. Yani küfrün günahını hafif bırakacak hiçbir iyilik olmayacak. Mizanın bir kefesine küfür konmuş ise o taraf mutlak manada ağır gelecek. Küfrün karşısına hangi iyilik konulursa konulsun küfrü tartamayacaktır.

Aynı şey iman için de geçerlidir. Hiçbir günah imanın sevabını geçemeyecek. İnsan imanlı olarak ölmüş ise ne kadar günahı olursa olsun o kimsenin sevap tarafı ağır gelecek ve sonunda cennete gidecektir. Günahlarının cezasını çektikten ve günahlardan temizlendikten sonra cennete girecektir. Mizanın bir kefesinde iman olan kimsenin, sevap tarafı mutlaka ağır gelecektir. “Doğrusu Allah, kendine eş koşulmasını (eş koşanın günahını) bağışlamaz. Ondan başkasını, dilediği kimse için, bağışlar ve mağfiret buyurur. Kim de Allah'a eş koşarsa gerçekten pek büyük bir günah uydurmuş olur” (Nisâ: 48) ayeti kerimesinde buyrulduğu gibi eğer bir insan Allah’a şirk koşmadan ve imanlı olarak ölmüş ise o her zaman Allah’ın af kapsamı içerisindedir.

İnsanları cennetlik yapacak olan iman, cehennemlik yapacak olan ise imansızlıktır. Bir insan imanını muhafaza eder ve imanlı olarak ölürse, ne kadar günahı da olsa sonunda cennete girecektir. Ama imanını muhafaza edemez küfür veya şirk üzere ölürse o kimse için de cehennem kaçınılmazdır.

Fakat burada iman ile amel arasındaki sıkı ilişkiyi de unutmamak lazım. “Ben ne de olsa bir kez iman ettim, artık sonuna kadar öyle gider. Dünyada her istediğimi yapar ahirette de de bir şekilde cennete girerim” şeklindeki sözlerin şeytanın bir aldatması olduğunu bilmek gerekir. İman açık havada yanan bir mum gibidir. Amel ise o mumun üzerine geçirilen cam fanus gibidir. Eğer o mumun üzerine o fanusu geçirmez isek en ufak bir rüzgârda o mum sönebilir. İmanlarımızı amellerimiz ile korumaya almaz isek her an o imanı kaybedebiliriz. Çoğu zaman bunu kaybettiğimizi dahi bilemeyiz.